Blog

Crypto’s staan bekend om hun wilde koersschommelingen, maar een stablecoin werkt anders: de waarde blijft altijd ongeveer gelijk. Een stablecoin is een digitale munt die gekoppeld is aan een stabiel bezit, zoals een gewone valuta of goud, zodat de prijs niet zomaar omhoogschiet of instort. Dat maakt stablecoins een bijzonder onderdeel van de cryptowereld.

Hoe verschilt een stablecoin van gewone crypto?

Bij gewone cryptomunten zoals Bitcoin of Ethereum kan de waarde op één dag tientallen procenten stijgen of dalen. Dat maakt ze spannend als belegging, maar onhandig als betaalmiddel. Stel dat je vandaag iets koopt voor 1 Bitcoin, maar morgen is diezelfde Bitcoin het dubbele waard. Dan had je er eigenlijk liever niets mee gekocht.

Een stablecoin lost dit probleem op. De waarde is gekoppeld aan iets dat zelf stabiel is. Daardoor weet je als gebruiker dat je morgen nog steeds ongeveer hetzelfde kunt kopen met jouw stablecoins als vandaag. Dat maakt ze veel bruikbaarder als echt betaalmiddel.

Waar is een stablecoin aan gekoppeld?

De meeste stablecoins zijn gekoppeld aan een gewone valuta, vaak de Amerikaanse dollar of de euro. Eén stablecoin is dan steeds ongeveer één dollar of één euro waard. Andere stablecoins zijn gekoppeld aan goud of een mandje van meerdere valuta’s.

De Nederlandse Bank (DNB) omschrijft stablecoins als gedekte cryptoactiva: digitale munten die een stabiele waarde proberen te behouden door ergens aan gekoppeld te zijn. Dat “ergens” is de dekking. Zonder die dekking zou de munt alsnog in waarde kunnen schommelen, net als andere crypto.

Welke soorten stablecoins zijn er?

Er zijn drie veelvoorkomende manieren waarop een stablecoin zijn waarde stabiel houdt:

• Gedekt door gewone valuta: De uitgever bewaart echte dollars of euro’s als reserve. Voor iedere uitgegeven stablecoin ligt er een echte munt in de kluis. Dit is de meest gebruikte aanpak.
• Gedekt door andere crypto: De stablecoin wordt gedekt door een grotere hoeveelheid andere cryptomunten. Omdat crypto zelf kan schommelen, is er extra dekking nodig om de waarde stabiel te houden.
• Algoritmisch: Er is geen fysieke dekking. Een computerprogramma regelt automatisch hoeveel munten er in omloop zijn, zodat de prijs stabiel blijft. Dit type is het meest kwetsbaar en heeft in het verleden voor grote problemen gezorgd.

Wat kun je doen met een stablecoin?

Stablecoins worden op verschillende manieren gebruikt. Ten eerste als betaalmiddel: je kunt er digitaal mee betalen, ook over de grens, zonder tussenkomst van een bank. Dat gaat vaak snel en tegen lage kosten.

Ten tweede gebruiken veel mensen stablecoins als tijdelijke haven in de cryptomarkt. Als je verwacht dat de koers van Bitcoin gaat dalen, wissel je je Bitcoin om naar stablecoins. Je blijft dan in de cryptowereld, maar zonder het risico van koersschommelingen.

Ten derde worden stablecoins veel gebruikt in de wereld van gedecentraliseerde financiën, ook wel DeFi genoemd. Daarbinnen kun je stablecoins uitlenen, sparen of gebruiken voor andere financiële diensten, allemaal via software zonder traditionele bank.

Is een stablecoin veilig?

Een stablecoin klinkt veiliger dan andere crypto, maar er zijn wel degelijk risico’s. De stabiliteit hangt volledig af van de kwaliteit van de dekking. Als een uitgever niet genoeg reserves heeft, of als die reserves in waarde dalen, kan de koppeling losraken. Dan is de munt opeens toch niet meer stabiel.

Algoritmische stablecoins zijn het kwetsbaarst. Zonder echte reserves kan het systeem in elkaar storten bij groot wantrouwen of plotselinge verkopen.

DNB houdt toezicht op stablecoins die in Europa worden aangeboden. Sinds de invoering van Europese regelgeving voor cryptomarkten moeten aanbieders van stablecoins aan strenge eisen voldoen, zoals het aanhouden van voldoende reserves en het verkrijgen van een vergunning. Dat biedt gebruikers meer bescherming dan bij ongereguleerde crypto.

Stablecoins op een rij: waar let je op?

• Controleer of de stablecoin een duidelijke dekking heeft, bij voorkeur in gewone valuta.
• Kijk of de uitgever onder toezicht staat van een financiële toezichthouder, zoals DNB of een Europese autoriteit.
• Wees voorzichtig met algoritmische stablecoins zonder fysieke reserves.
• Lees na of de reserves regelmatig worden gecontroleerd door een onafhankelijke partij.
• Onthoud dat ook stablecoins technische risico’s kennen, zoals problemen met de software of het platform waarop ze draaien.

Een stabiele plek in de cryptowereld

Een stablecoin is voor veel mensen de rustigste manier om deel te nemen aan de cryptowereld. Je hebt de voordelen van digitale munten, zoals snel betalen en geen tussenpersoon, maar zonder de extreme koersschommelingen. Toch is het slim om te weten hoe jouw stablecoin gedekt is en of de aanbieder betrouwbaar is. Stabiliteit is geen garantie; het hangt altijd af van de kwaliteit van de dekking en het toezicht erop.

Veelgestelde vragen

Wat is het verschil tussen een stablecoin en gewone crypto zoals Bitcoin?
Bitcoin en andere gewone cryptomunten hebben geen vaste koppeling aan een valuta of bezit, waardoor hun waarde sterk kan schommelen. Een stablecoin is juist ontworpen om stabiel te blijven door gekoppeld te zijn aan bijvoorbeeld de dollar of de euro. Daardoor is een stablecoin beter bruikbaar als betaalmiddel of als tijdelijke bewaarplaats van waarde.

Kan ik een stablecoin verliezen?
Ja, dat kan. Als de uitgever onvoldoende reserves heeft of failliet gaat, kan de waarde van een stablecoin dalen of de munt zelfs waardeloos worden. Algoritmische stablecoins lopen extra risico, omdat ze geen echte reserves als buffer hebben. Het is daarom verstandig alleen stablecoins te gebruiken van aanbieders die onder officieel toezicht staan.

Vallen stablecoins onder financieel toezicht in Nederland?
Ja, stablecoins die in Europa worden aangeboden vallen onder Europese regelgeving voor cryptomarkten. Aanbieders moeten een vergunning hebben en voldoende reserves aanhouden. De Nederlandsche Bank (DNB) is in Nederland betrokken bij het toezicht hierop.

Wat is het verschil tussen een fiat-gedekte en een algoritmische stablecoin?
Een fiat-gedekte stablecoin heeft echte reserves in gewone valuta, zoals dollars of euro’s, die als dekking dienen. Voor elke uitgegeven munt staat een echte munt klaar. Een algoritmische stablecoin heeft geen fysieke reserves; een computerprogramma regelt automatisch het aanbod om de prijs stabiel te houden. Dit laatste type heeft minder buffer bij grote onrust op de markt.

Een koers-winstverhouding tussen de 10 en 17 wordt door veel beleggers gezien als redelijk. Dit getal, ook wel de P/E-ratio genoemd, laat zien hoeveel je als belegger betaalt voor elke euro winst die een bedrijf maakt. Wat een goede koers-winstverhouding is, hangt af van de sector, het groeipotentieel en de markt waarop je vergelijkt.

Hoe bereken je de koers-winstverhouding?

De berekening is eenvoudig. Je deelt de aandelenkoers door de winst per aandeel. Stel: een aandeel kost 10 euro en het bedrijf verdient 1 euro winst per aandeel. Dan is de koers-winstverhouding 10. Je betaalt dan als het ware tien keer de jaarwinst voor dat aandeel.

De winst per aandeel die je gebruikt, kan gebaseerd zijn op de winst van het afgelopen jaar. Dat heet de trailing P/E. Je kunt ook uitgaan van de verwachte winst voor het komende jaar. Dat heet de forward P/E. Beide varianten geven je een iets andere kijk op de waardering van een aandeel.

Wat betekenen hoge en lage waarden?

Een lage koers-winstverhouding kan betekenen dat een aandeel goedkoop is. Maar het kan ook een signaal zijn dat het bedrijf minder goed presteert of dat de markt weinig groei verwacht. Je kunt een lage P/E dus niet zomaar als koopkans zien zonder verder onderzoek.

Een hoge koers-winstverhouding betekent meestal dat beleggers veel groei verwachten. Ze zijn bereid meer te betalen voor de huidige winst, omdat ze hopen op hogere winsten in de toekomst. Een P/E-ratio boven de 25 wordt vaak beschouwd als aan de hoge kant. Dat wil niet zeggen dat zo’n aandeel automatisch te duur is, maar het vraagt wel om een goede reden.

Wat is een goede koers-winstverhouding in de praktijk?

Er bestaat geen universeel getal dat voor elk bedrijf of elke sector geldt. Als vuistregel hanteren veel beleggers een P/E-ratio tussen de 10 en 17 als een gezonde middenweg. Een ratio boven de 17 duidt vaak op een duurder aandeel of op hoge verwachtingen van toekomstige winst. Dat is niet per se slecht, maar het verhoogt wel het risico als die verwachtingen niet uitkomen.

Technologiebedrijven hebben van oudsher hogere koers-winstverhoudingen dan bijvoorbeeld nutsbedrijven of banken. Dat komt omdat groeibedrijven hun winst snel zien stijgen, waardoor beleggers bereid zijn nu al meer te betalen. Vergelijk een aandeel daarom altijd met vergelijkbare bedrijven in dezelfde sector.

Waar moet je verder op letten?

De koers-winstverhouding is een handig hulpmiddel, maar geeft nooit het volledige plaatje. Houd rekening met het volgende:

• Vergelijk de P/E van een bedrijf altijd met het sectorgemiddelde, niet met de hele markt.
• Kijk ook naar de historische P/E van het bedrijf zelf. Is de huidige waarde hoog of laag ten opzichte van het verleden?
• Een tijdelijk lage winst kan de P/E kunstmatig hoog laten lijken, ook al gaat het goed met het bedrijf.
• Verliesgevende bedrijven hebben geen zinvolle P/E-ratio. In dat geval heb je andere maatstaven nodig.
• Gebruik de koers-winstverhouding samen met andere kengetallen, zoals de koers-boekwaardeverhouding of de schuldpositie van een bedrijf.

Hoe gebruik je de P/E-ratio slim bij het beleggen?

De koers-winstverhouding is het meest waardevol als je hem gebruikt om te vergelijken. Vergelijk een aandeel met de sectorgenoten, met de eigen geschiedenis en met de bredere marktindex. Als een aandeel significant goedkoper is dan vergelijkbare bedrijven zonder duidelijke reden, is dat een signaal om verder te onderzoeken.

Omgekeerd geldt hetzelfde. Een P/E die ver boven het sectorgemiddelde ligt, verdient een goede verklaring. Is er sprake van uitzonderlijke groei, een sterke marktpositie of een tijdelijk hoge waardering na goed nieuws? Dan kan de hogere prijs gerechtvaardigd zijn. Zo niet, dan is voorzichtigheid op zijn plaats.

De koers-winstverhouding in context

De P/E-ratio is een van de meest gebruikte maatstaven onder beleggers, en dat is niet voor niets. Hij is eenvoudig te berekenen en makkelijk te vergelijken. Toch is hij nooit een garantie. Winstverwachtingen kunnen tegenvallen, en een lage P/E beschermt je niet automatisch tegen koersdalingen. Gebruik hem als vertrekpunt, niet als eindoordeel.

Veelgestelde vragen

Wat is een goede koers-winstverhouding voor een beginnende belegger?
Als beginnende belegger is een koers-winstverhouding tussen de 10 en 17 een goed startpunt om op te letten. Dat wordt door veel beleggers gezien als een redelijke waardering. Vergelijk het getal altijd met andere bedrijven in dezelfde sector, want wat normaal is, verschilt sterk per markt.

Kan een hoge P/E-ratio toch een goede koop zijn?
Ja, een hoge P/E-ratio kan soms gerechtvaardigd zijn. Dat is het geval als een bedrijf sterk groeit en de verwachte toekomstige winsten die hogere prijs rechtvaardigen. Groeibedrijven in de technologiesector hebben structureel hogere waarderingen dan bedrijven in meer stabiele sectoren. Controleer altijd of de hogere waardering wordt onderbouwd door concrete groeivooruitzichten.

Wat is het verschil tussen trailing P/E en forward P/E?
De trailing P/E is gebaseerd op de werkelijke winst van het afgelopen jaar. De forward P/E gaat uit van de verwachte winst voor het komende jaar. De forward P/E geeft vaak een beter beeld van hoe de markt naar de toekomst kijkt, maar is wel afhankelijk van schattingen die niet altijd uitkomen.

Waarom heeft niet elk aandeel een zinvolle koers-winstverhouding?
Een koers-winstverhouding is alleen zinvol als een bedrijf winst maakt. Verliesgevende bedrijven hebben geen positieve winst per aandeel, waardoor de berekening geen bruikbaar getal oplevert. In dat geval gebruiken beleggers andere maatstaven, zoals de omzetgroei of de verhouding tussen koers en vrije kasstroom.